De wereld is klein. De wereld van hoogopgeleide mensen in de Randstad nog veel kleiner. Ik heb dus als vrijwilliger bij een radiostation gewerkt. Als redacteur en nieuwslezer. Een loopbaan bij de radio zag ik wel zitten. Maar leek me onmogelijk. Toch reageerde ik op de betaalde functie van redacteur en nieuwslezer bij een radiostation die ik in september zag. Tot mijn verbazing kreeg ik een enthousiaste e-mail van de hoofdredacteur. De redactie was erg te spreken over de demo die ik had meegestuurd. Hierop was te horen hoe ik het nieuws las. Ik had nog wel wat training nodig, maar dat was geen probleem, er waren daar genoeg mensen die met mij aan de slag wilden. In oktober mocht ik op gesprek komen en in de eerste week van oktober zou ik van ze horen. Ik was door het dolle heen. Waar ik niet op durfde te hopen gebeurde nu wel; ik kreeg een kans, mijn talent werd gezien.  
De eerste week van oktober ging voorbij en ik hoorde niets. Ik belde met het radiostation maar kreeg de juiste persoon niet te pakken. Ik ontving een e-mail dat het ze speet dat ze nog niks van zich hadden laten horen maar ze waren nog in overleg over wanneer de gesprekken moesten plaatsvinden. Als ze eruit waren, zouden zij wel contact met mij opnemen. Ok. 
Oktober ging voorbij en ik stuurde toch maar een e-mail waarin ik nog eens informeerde naar de stand van zaken. Geen respons.
Afgelopen dinsdag zat ik met een vriendin in de kroeg. Ze vertelde dat ze van een collega had gehoord dat zij bij hetzelfde radiostation voor dezelfde functie op gesprek was geweest. De baan had ze niet gekregen maar ze kreeg wel een training aangeboden. Mijn vriendin vond dat raar, aangezien ze mijn verhaal ook had gehoord. Ik mocht haar collega bellen. Van haar heb ik nu dus gehoord dat er twee mensen zijn aangenomen voor de baan, en dat zij een soort van “reserve” staat. Daar kan ik dus enorm naar fluiten. Maar ik had het toch wel veel netter gevonden om dit uit eerste hand te horen. Slordig. Als het niet zo’n kleine wereld was, zat ik nu misschien toch nog hoopvol te wachten op een teken van leven. 

Toen ik het kantoorpand binnen liep zag ik het busje van de party regelaar al staan. Goh, zou er iets leuks gebeuren, dacht ik nog. Rond half tien moest het hele bedrijf naar beneden komen. De party regelaars hadden gezorgd voor een podium, scherm, audio en een camera. De CEO begon te spreken. Het ging slecht met het bedrijf. Zeer slecht zelfs. Er werden een aantal cijfers getoond, om maar even zo goed mogelijk duidelijk te maken dat het echt, echt, echt heel slecht ging met het bedrijf. Toen werd een aantal keer herhaald dat de kosten omlaag moesten. De enige manier waarop het bedrijf het nog zou kunnen redden was als de kosten omlaag ging. Hadden ze al gezegd dat de kosten omlaag moesten? De kosten moesten echt omlaag. 
Personeel zorgt voor de meeste kosten. 
En zo kwamen we langzaam aan tot de kern van het verhaal. Er zouden mensen ontslagen worden. En wel 30%. Een golf van verontwaardiging ging door de menigte heen. Er volgde nog een verhaal over een sociaal plan en wanneer wel en wanneer niet een sociaal plan. Om me heen zag ik mensen paniekerig uit hun ogen kijken. Zaten ze er wel, of zaten ze er niet bij? De CEO sloot af met de woorden dat hij iedereen die weg moest veel succes wenste, want een nieuwe baan vinden in deze tijd is natuurlijk niet makkelijk. 
Eh nee.
Een tiental mensen begon te klappen, waarop ze ontsteld werden aangestaard door de rest van de aanwezigen. Het applaus ebde snel weg.
Ik zocht snel op Twitter of het nieuws zich inmiddels al verspreid had. Ik zag meteen een tweet van de party regelaar: Wij zijn er weer klaar voor, op weg naar een party bij de gids in Amsterdam! 
Oeps.  
Mensen waren boos, liepen naar buiten, naar de koffieautomaat. 
De jongen van party regelaar stond met een beteuterd gezicht de kabels op te ruimen. Op zijn T-shirt stond: Feestje?? 

Voor mijn baan via het uitzendbureau mag ik mij elke ochtend richting de Bijlmer begeven. De plek die ik alleen kende van tripjes naar de bioscoop en concerten is nu mijn werkplek. Als blanke, blonde vrouw zonder enig geloof ben ik dit keer in de minderheid. 
Ik voelde ook wel dat ik met enige argwaan werd bekeken. Wacht maar dacht ik, jullie gaan me nog wel mogen (over mijn vermogen om met verschillende soorten mensen om te gaan heb ik niet zoveel twijfels). Nu wil het dat ik elke ochtend met Mourad in de trein zit. Hij gaat ook via Muiderpoort en Mourad en ik konden het al snel prima met elkaar vinden. Ik word zelfs begroet met een speciale handdruk. Daar moet ik nog even op oefenen. Hey, zei Mourad van de week. Ik heb het over je gehad tijdens het roken. Ik zei, die Tara, dat is een chille chick. En de rest zei: “ok”. 
Je weet toch.  
Mijn sollicitatiegesprek voor deze functie voerde ik met Michiel. Die zou mijn manager worden. Alleen, Michiel kwam terug van zijn vaderschapsverlof en er waren drie nieuwe (interim) managers aangenomen. Michiel werd ondersteunende van 1 van deze managers. Oeps. 
Dit is erg typerend voor het bedrijf waar ik terecht ben gekomen. Een en al chaos en onzekerheid. Ik probeer er voor mezelf gewoon het beste uit te halen en kijk ondertussen goed om me heen.  
In ieder geval, ik kreeg een nieuwe manager: Sjorstun. Een hele grote brede neger. En zo mag ik hem noemen want zo noemt hij zichzelf ook. Hij zei: “jullie denken vast, en nu komt er opeens een hele grote brede neger binnen lopen die denkt dat hij alles weet. En dat is ook zo.”
Ik mocht Sjorstun meteen. Hopelijk kan ik nog een aantal dingen van hem leren. Al met al ben ik blij dat ik deze stap gezet heb, al voelt het wel heel duidelijk als een tussenstap. Voor nu ben ik zeer tevreden. 

Sinds ik stage loop is alles in een stroomversnelling gekomen. In het begin had ik het redelijk zwaar. Ik moest erg wennen aan mijn takenpakket en met sommige dingen was ik het niet helemaal eens. Ik moest echt weer mijn plek vinden. Dat lukte uiteindelijk toch aardig snel. Er waren veel leuke collega’s en ook fijne extra’s, zoals varen in een rondvaartboot, cocktails drinken bij Bols, een borrel op het balkon van de Heineken Experience, een gezellige sportdag en als klap op de vuurpijl meevaren en dansen op een boot met de GayPride!
Ik kreeg het steeds meer naar mijn zin en ook kreeg ik een aantal interessante opdrachten. Toen ik me bedacht dat ik het eigenlijk best een heel leuk bedrijf vond en die stage prima zou volhouden, zelfs hoopte dat ik er kon blijven, werd ik uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek. 
En nu ben ik aangenomen bij bedrijf 1.
Rond dezelfde tijd wees een vriend me op een interessante vacature bij bedrijf 2. Ook daar ben ik nu uitgenodigd voor een gesprek.
Maar er was nog een vacature die mij op het lijf geschreven was. Dus ik reageerde. En nu heb ik ook een gesprek bij bedrijf 3.
Niet normaal! Morgen moet ik als het goed is, mijn contract van bedrijf 1 getekend inleveren, een gesprek voeren bij bedrijf 2 en een gesprek inplannen bij bedrijf 3. Oh ja en mijn werk van de stage overdragen. Wanneer ik gesprek 3 moet inplannen is me een raadsel. Want ik ga woensdag meteen bij bedrijf 1 aan de slag, tot en met vrijdag. 
Natuurlijk is dit allemaal alleen maar heel erg positief! Maar het is wel even behoorlijk chaos in mijn hoofd.
Het enige nadeel is dat mijn manager bij de stage niet blij is. Zij raakt een gratis kracht kwijt. Ze probeert me nu een schuldgevoel aan te praten om te zorgen dat ik mijn stage zal afmaken. Terwijl we hadden afgesproken dat ik zou solliciteren. Ze weet zelfs dat ik van het UWV niet betaald werk mag weigeren. Ik vind dit wel erg naar want ik was liever positief vertrokken bij het bedrijf waar ik toch ook een leuke tijd heb gehad. 
Maar het is niet anders. Toen ik haar vroeg of zij dan na de stage betaald werk voor me had kwam er geen duidelijk antwoord. En dus kies ik voor mezelf. 
Ik ga me nu maar weer even voorbereiden op het gesprek bij bedrijf 2! En mijn zegeningen tellen.  
Ik houd jullie op de hoogte!  

Ik ben eruit en ga stage lopen! Ik heb er nu ook veel zin in. Ik krijg de kans om veel te schrijven en mag ook nog wat vertaalklussen doen. Komende maandag begin ik en dan blijf ik 3 maanden. Hopelijk kan ik daar na de stage blijven hangen in een betaalde baan. Vandaag kreeg ik een afwijzing van een studentenblad voor de functie van redactiemedewerker. Ik was wel bij de laatste 40 van de 251 geëindigd maar helaas pindakaas. Dit bevestigde me wel weer even in mijn keuze voor de stage. Zoals een vriendin al tegen me zei: get your foot in the door girl! En dat is dan ook precies wat ik van plan ben. Eerst morgen nog even een paar dagen naar Oerol. Ontzettend veel zin in. Kaartjes voor Moss in het bostheater heb ik al in the pocket.
Het wordt volgens mij best een mooie zomer. 

Terwijl de dronken meneer in de trein van Amsterdam naar Vlissingen duidelijk aandacht zocht toen hij zijn vriendin aan het bedriegen was “hoi schat ik zit in de trein naar mn maten in Utrecht” bleef ik stug in mijn boek kijken (Peter Buwalda - Bonita Avenue: goed boek). Telkens voelde ik zijn blik mijn kant op priemen als z’n andere schatje uit Dordrecht weer gebeld had. “Ben je er nou al bijna? Nee ik kom eerst nog langs die vuile kakkerlakken kutstad fuckzooi” (Rotterdam natuurlijk). Tja, dat soort mensen wonen ook in Amsterdam. Wat zocht hij bij mij? Afkeuring? Goedkeuring? Ik keek naar zijn blikken bier en kreeg eigenlijk steeds meer medelijden. Dat je het liefste even over zijn hoofd zou willen kroelen. Niet gedaan natuurlijk. In Dordrecht strompelde hij de trein uit. Ver weg van Amsterdam, Ajax en zn bedrogen schatje. Ik hoop maar dat hij de aandacht vindt die hij zoekt.

Al dagen loop ik te piekeren. Het dilemma is: wel of niet stage lopen. Ik kan op gesprek bij een leuk bedrijf voor een stage van 3 maanden. Op zich is dit best een bedrijf waar ik mezelf zou zien werken maar het is niet de overheid. Ook een plek waar ik mezelf kan zien. Kan ik niet beter verder kijken voor een stageplek bij de overheid? Wat als deze 3 maanden uiteindelijk niets opleveren? Ben ik dan opnieuw een verkeerde weg ingeslagen? Snij ik mezelf niet in de vingers door fulltime te werken en zo weinig tijd over te houden om te netwerken en te solliciteren? Of is die stage juist de ultieme vorm van netwerken?
Nu heb ik net Aaltje Vincent, de goeroe op het gebied van werk vinden, op RTL Z horen zeggen dat je beter 3 maanden stage kan lopen dan 3 maanden brieven kan gaan zitten schrijven. Dat is denk ik waar, als het je droomstage betreft. Is dit mijn droomstage? Hoe kan ik dat nu al weten? Dat weet ik toch alleen als ik eenmaal het bedrijf heb leren kennen en precies weet wat mijn werkzaamheden en mogelijkheden zijn? Aaarg. Dit maalt er nu dus al dagen door mijn hoofd. Vanmiddag heb ik dat gesprek. Ik denk dat het raadzaam is om me nergens druk om te maken tot ik het gesprek heb gevoerd. Ik zit nog nergens aan vast.
Dat is raadzaam ja. Maar het lukt me niet. 

Gisteren was ik bij de presentatie van een onderzoek naar de effecten van les in ondernemen op de basisschool. Worden kinderen hier meer zelfverzekerd en creatief van? Zullen zij door de lessen eerder geneigd zijn om later ook daadwerkelijk ondernemer te worden? De uitkomst was: waarschijnlijk wel. Prinses Maxima herself nam het onderzoek in ontvangst in de mooie aula aan de Singel en een aantal kinderen die de lessen hadden gevolgd vertelden over hun ervaringen met het lesprogramma.
Ik had het zelf denk ik geweldig gevonden om het programma op de basisschool gevolgd te hebben. Terwijl ik toch niet echt denk dat er deep down inside een succesvolle ondernemer in mij schuilt, had ik het niet erg gevonden om al vroeg te leren me pro-actief op te stellen, risco’s te nemen en in oplossingen en mogelijkheden te denken. Dit is iets dat vandaag de dag niet alleen van ondernemers gevraagd wordt, maar ook wordt verwacht van de meeste werknemers. Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik vroeger juist voornamelijk heb geleerd dat zekerheid en stabiliteit de meest belangrijke dingen zijn om na te streven in het leven. Om die omslag te maken is dan nog best pittig. Ik kwam in ieder geval weer met wat inspiratie bij de presentatie vandaan en was natuurlijk ook erg trots op vriendin L, die het onderzoek uitgevoerd had. 
Vorige week had ik een sollicitatiegesprek. Dit keer werd mijn reactie getest op de opmerking dat ik toch best een “creatief typje” was en of ik het niet vreselijk saai ging vinden bij hen op de afdeling. Daar waren ze toch een beetje bang voor. Dus in de creatieve sector word ik gezien als een corporate type en in de corporate sector als een creatief type. Klaar ben je ermee. Ik heb natuurlijk weer het spel meegespeeld en gezegd dat het werk juist wel erg goed bij mij zou passen. Daarna moest ik een test doen. Ik werd hiervoor in een kantoortuin gezet. Erg enerverend kwam die tuin niet op mij over nee, maar een eerste indruk zegt niet altijd alles. Deze week hoor ik of ik word uitgenodigd voor een tweede gesprek. Verder ga ik nu waarschijnlijk elke vrijdag op het kindje van een vriendin passen. Ik vind het toch wel erg fijn om me nuttig te kunnen maken. Ik geef mezelf denk ik binnenkort een limiet. Als ik binnen een maand o.i.d. nog niet aan de slag ben ga ik in een broodjeszaak staan, of drie dagen als juridisch secretaresse aan de slag. Zoiets. 
Help me eraan herinneren.  

Dit is een bizarre dag. Ik werd via oDesk benaderd door een bedrijf in Wenen. Ze hadden een Dutch native speaker nodig. En ze vroegen of ik wilde leren over Google Adwords. Dat wil ik natuurlijk wel. Martin van STOEHR INTERACTIVE wilde met me praten via Skype en dat hebben we ook net gedaan. Hij had een oranje t-shirt aan. Look, I am wearing your colours, zei hij. Nouuu wat toevallig, had ik ook net een oranje jurkje aan. Schept toch meteen een band he. Ik ben aangenomen voor de klus; veel vertaalwerk maar ook wat marketingwerk. En ik leer dus meteen wat van Google Adwords. Ik moet nog even uitzoeken hoe dat allemaal gaat via oDesk; hoe word ik betaald, hoe dien ik mn uren in etc, maar ik vind het geweldig. De set up van de marketingcampagne gaat even wat tijd kosten maar daarna zal het me drie maanden lang drie uur per week kosten. Dus als ik een andere baan vind kan ik het nog in het weekend doen. Perfect! 
Daarnaast werd ik ook nog gebeld door een ander bedrijf waar ik had gesolliciteerd. Ik ben uitgenodigd voor een interview, hier in Amsterdam. Voor een full-time, uitdagende baan. Yes! Tara is a happy bunny.